Wylerbergkring

Laat vriendschap helen
wat grenzen delen.

Wylerbergkring

Je leven als geschenk vormgeven vanuit-
en teruggeven aan de hoogste krachten.

U leest hier mijn associaties rondom het kristal als mogelijke inspiratiebron. Lees het als een zich uitkristalliserend studiestuk. Graag ontvang ik reacties om voortschrijdend inzicht mogelijk te maken.

De lijnen van Huis Wylerberg tonen me harmonie ondanks scherpte, asymmetrie en compromissen. Een gebouw is slechts te ervaren, een gebouw pogen te verwoorden gaat altijd mank, schiet te kort of blaast het op.
Het Huis trok me, stuurde me op weg. Otto Bartning poogde in zijn kerken, kapellen en in Huis Wylerberg lichtľ en krachtvelden te intensiveren waarin de kosmische energie voelbaar is. Hij poogde het bewustzijn van de mens op een hoger trillingsniveau te brengen, waardoor we in verbinding met de onuitputtelijke bron in het Universum kunnen komen. Kunnen we hetgeen hij nastreefde in zijn gebouwen, een eeuw later tot leven roepen via vormingsprocessen?

Wat kunnen we leren van een kristal?  

Er valt veel te leren van het kristal, voor nu als begin mijn eerste associaties. Er volgen er zeker meer.
Zuivere stoffen kunnen kristalliseren als ze daarvoor de tijd krijgen. Bij onvoldoende tijd stopt het proces, wordt de stof amorf. Alleen bepaalde zuivere stoffen waarvan de basisstructuur de noodzakelijke structuren voor kristalvorming kan aannemen, kristalliseren en dan nog alleen onder bepaalde condities. Een krasje, vuiltje of oververzadiging kan ertoe aanzetten. Ze kristalliseert vanuit een voor die stof specifieke onderlinge verhouding.

Wat bieden bovenstaande gegevens ons aan richtlijnen voor het leven? Kan een kristal ons inspireren tot zuiverheid in motieven? Onder welke condities kunnen we ernaar handelen?

                          

Masaru Emoto: de omgeving be´nvloedt de vorm van een water kristal.

Kunnen we het kristal als symbool hanteren ?

De geschiedenis leert ons dat betekenisgeving[1] tijd- en cultuurgebonden is. Woordkeus, atmosfeer en persoonsgebondenheid van een interpretatie beperken de overdraagbaarheid en houdbaarheidsdatum van betekenisgeving. De vele meningsverschillen, ruzies en oorlogen getuigen ervan. Religies hebben door hun machtsstructuren aan zeggingskracht ingeleverd. Allerlei (sub)culturen zoeken daarom naar geschikte nieuwe duiding van het aloude onnoembare. De hamvraag blijft of we gevoeliger kunnen worden voor een zuivere verhouding tot het wezenlijke: de levensintensieve dimensie van de werkelijkheid. Wetend dat die verschillend wordt ervaren, ge´nterpreteerd, vormgegeven en geleefd. Kunnen we in de voetsporen van Otto Bartning zijn intenties met de kristal naderen vanuit mijmeringen over de kristal?

Wat vertegenwoordigt dit symbool voor mij?

Vroeger duidde men het levensprincipe aan met g o d en streefde men naar menselijk mensen door hen aan g o d te verplichten. De vele godsdiensten legden er naar eigen behoefte zingeving, toewijding, rituelen, verklaring, dominantie, kracht en macht (regels,wetten) in. De mens schiep g o d naar eigen beeld en gelijkenis. Ook wij als kinderen van g o d kunnen er niet aan ontkomen vanuit eigen beeld en vermogen, een hedendaagse verwijzing naar het g o d d e l i j ke te kiezen. Als oog in de levensstorm houdt dit onnoembare het eeuwige leven in balans.
Joden wisten reeds lang dat je g o d niet mag benoemen of uitspreken zonder onrecht te doen aan het onnoembare. Christenen waren een andere mening toegedaan, verpersoonlijkten het onnoembare in g o d en deelden die op in masculiene duidingen: vader, zoon en geest. In de M.E. duidden men 'geest' nog als duif of vrouw, maar dat is sterk vervaagd. We zijn inmiddels van g o d los geraakt, we dobberen in een lek bootje rond in chaos. De oude g o d verlatenheid stellen we nu aan de orde als een vertalen naar een ontbreken van het kristalzuivere[2], van het innerlijke kristal.

Voor mij is het kristal een onbeladen symbool dat verwijst naar het zuivere. Het kristal schittert prachtig in haar unieke ingewikkeldheid en laat muziek kristalhelder klinken als haar verhoudingen richtinggevend mogen zijn voor de klankkastruimte (muziekzaal of instrument). Het zuivere kristal als symbool laat godsdiensten achter zich en kan degenen die zich door haar laat boeien, inspireren tot een kristalzuivere levensweg. Zij wil slechts verwijzen naar een kosmos respecterende levenshouding. Ze wil niet gevangen - noch bepaald worden door eerder genoemde menselijke maten en tekortkomingen.

De basisstructuur van het bestaan.  

Voor mij krijgt die als volgt betekenis:

Alles is een. Uit het Niets komt alles voort en in het Niets keert alles terug[3].[4]
Tweedimensionaliteit geeft helderheid aan complexe samenstellingen.
Driedimensionaliteit honoreert beweging tussen tegendelen en geeft daardoor groeikracht
.
Vierdimensionaliteit structureert begrippen en biedt samenhang in onze complexe wereld[5].
Vijfdimensionaliteit benoemt de groeikracht in de mens en daarmee in de wereld[6].  

Kunnen vormingsstructuren als opvoeding en onderwijs, voortvloeiend uit de basisstructuur, mogelijkheden bieden om te inspireren tot een kristalzuivere levensweg?

Enkele van mijn gezegden tijdens mijn docentschap, zoals: je hoeft ze niet alle vijf op een rijtje te hebben, breng ze alle vjjf samen, is voor mij nog steeds waar.  Ons beperkt vermogen versimpelt de werkelijkheid en ordent deze in het een of het ander. Terwijl de kosmos alles in zich draagt, de werkelijkheid gelijktijdig het een en het ander is. Daar waar we tegendelen niet overstijgen (of-of), is er gebrek aan kristalzuiver inzicht. Wij verwerven en benutten inzicht in aarde en hemel en stellen haar ten dienste aan aarde en hemel. Vader en Moeder brengen Het Kind voort, het kind verbindt hen beide en leeft verder in de tijd. Het kind speelt en herbergt in zich gradaties van het vrouwelijke en mannelijke. Het kind in ons heeft contact met haar/zijn innerlijke kristal. Het kind heeft tijd van leven nodig om kind te mogen zijn en het contact met het eigen innerlijk niet te verliezen. Een ander geliefd gezegde is nog steeds: Slechts een kinderlijke kind, wordt een menselijk mens. Aan welke condities moet ons leven voldoen om Leven's kristalzuiverheid te naderen?

Tegenwerking, als moeder van de vooruitgang, laat je verder groeien en bloeien.
Dankzij een dilemma luisteren we sensibeler voorbij woorden, gaan het ziende voorbij, herbeleven een herinnering, herkennen een gevoel en herinterpreteren dan diepgaander. Dit geeft tegenwicht aan het beperkend logisch redeneren en het emotionele voelen. Wat vandaag als een tegenslag wordt ervaren, kan morgen een zegen zijn. Zoals een krasje een stof kan doen kristalliseren, daagt tegenwerking ons uit tot kristalzuiver communiceren. Of als we oververzadigd zijn (een burn out), ontwaakt vaak in ons wat werkelijk belangrijk/dierbaar is.
Het overstijgen van tegenstellingen ontstaat als we het zeker weten in beweging brengen en op zoek gaan naar de kiemkern ervan. Hieruit ontstaan tegendelen en daarin komen ze weer samen. Vaak beseffen we de zeggingskracht van het ondeelbare onvoldoende in ons koppotelinge[7] bestaan. Emoties, overtuigingen en dadendrang overheersen. Bewust deze overstijgen of wegkappen, maakt het mogelijk contact te krijgen met het ondeelbare. Door dat contact ontwaak je en kun je doorstroomd raken van je innerlijke kristalenergie.

We associŰren het kristalzuivere met het overstijgen van machtstructuren, conflicten, culturen, milieus, verschillen in overtuigingen, ervaringen en meningen, die veelal voortkomen uit tweedimensionaal of-of denken?
Wanneer we vanuit driedimensionaliteit in contact durven komen met de kern van een dilemma, licht daarin iets op, openen er zich mogelijkheden, ontstaat er beweging en daardoor ontwikkkeling.
Vierdimensionaliteit kan door overstijgende ordening werelden/werkterreinen verbinden (en-en denken).
Vijfdimensionaliteit erkent de verschillende toegangswegen die leiden tot wezenlijke persoonlijke groei.
Ontwikkeling van een amorfe- tot een kristal persoonlijkheid vraagt om geraakt te willen worden, te komen tot bewogen bewegen qua meningen en overtuigingen. Ludiek spel kan daartoe openingen bieden.

Lidwine Janssens zomer 2020
Met dank aan zielsgenoten, vrienden en kristalzoekende compagnons, die me tegenspel gaven en met me onderweg zijn. Mede dankzij hen versterkte de verwoording van bij mij ontstane inzichten en werd dit stuk leesbaar.

 

 

[1] Betekenisgeving hier bedoeld als zin geven aan het leven. Niet vrijblijvend maar normerend vanuit waardering van kernwaarden volgens die bepaalde zingeving.

[2] In dit schrijven gebruik ik verschillende benamingen voor het kristalzuivere. Ze duiden diepte gradaties van je bestaan aan: het ondeelbare ene (de kosmos), je ondeelbare kiemkern ofwel je innerlijke kristal (je persoonlijke kompas, dat jij vermoedt), het pure ik (ervaarbare persoonlijke bron), het niet- ik (overstjjging van je dagelijkse ik).

[3] Alle omschrijvingen in voetnoot 2 proberen dit Niets te duiden, zoals de eerdere gedichten, de 99 namen voor Allah en de vele vormgevingen van het onnoembare in het Hindoe´sme.

[4] Lao Zi, vers 42, p.107:

De Tao baarde het Ene.                                  Ene komt overeen met 'iets'

Het Ene de Twee.                                          Twee = yin en yang

De Twee baarden de Drie.                              Drie = yin + yang + hun samenzijn in interactie

De Drie alle schepsels.                                   Uit Drie komen alle dingen, planten, dieren, mensen, enz.

Alle schepsels dragen op hun rug het yin en omarmen het yang.

Door het verbinden van deze [beide] energieŰn komen ze tot harmonie.

[7] Koppoteling is de benaming van een kindertekening van slechts een hoofd, armen en benen. De eerste kindertekeningen zijn altijd hetzelfde, over de hele wereld en in alle culturen ongeacht sekse.